ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦੁਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਇਆ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜੋ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਸ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਭਰਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਸੁਖਲਭ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਹ ਤੀਰ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ। ਤਦ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਅਸੁਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਯੋਜਨਾ ਅਸਫਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਛਾ ਬਣੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਗਾਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ' ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਜੀਵ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਧਨ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਅਸੰਖ ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗੇ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਐਸੇ ਹੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਚਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਲੀਵਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਕਾਰਨ ਰੁੰਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਦਾ ਪੁਜਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ, ਪਿਤਾ, ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਜੋ ਦਿਵਤਾ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ—ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੁਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।" ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਮਧੁਆਂ, ਭੋਜਾਂ, ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ, ਕੁਕੁਰਾਂ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਪੇੜ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੋरण (ਫੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ) ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਚੁੰਦੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਮੁੱਖ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਨੈਵੇਦ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ, ਸੀਟੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।