ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪਾ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਦਮ ਕਲਪਾ ਦੀ ਵੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੂਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਦੂਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਖੋਜ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਣ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ?" ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ 'ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਆਏ।" "ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ—ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੇ, ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਮੀ-ਸਰਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਰਾਜਾ!" "ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਮੀ-ਸਰਦਾਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।'" "ਤਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।" "ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੇ ਤੀਰ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੂਹ 'ਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" "ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਰਜਾ-ਸ਼ੀਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।" "ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਕਾਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੱਝਾ ਬਣਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੂਹ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।" "ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।" "ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਰੱਬ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ।" "ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।" "ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ; ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸਾਮੀ, ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ-ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।" "ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ; ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਚਿਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਆਨਰਟ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਸਫੈਦ ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਹੇਠਲੀ ਹੋਂਠ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕੌਲ-ਸਮਾਨ ਹਥ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਟਸ-ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲਾਉਂ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਰੌਲਾ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਆ ਗਏ।" "ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਨੂੰ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਪੂਰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਪੈਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਪਾਲਕ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ।" "ਅਹਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਧਨਿਆ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।" "ਕੌਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂ ਜਾਂ ਮਧੂ ਦੇਸ਼ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਤਦ ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਚੁਤ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ।" "ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ, ਪਾਰਕ ਅਤੇ ਕੌਲ-ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਝੋਣਿਆਂ ਅਤੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਤੋरण ਬਣਾਏ ਗਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਤੇ ਅੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।" "ਮਹਾਨ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕੀਤੇ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ।" "ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰਖ ਕੇ, ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ ਗਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਗਮਨ 'ਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ, ਆਸ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।