ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਲਪ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ, ਕਲਪ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਕਲਪ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਜੀ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ ਸਨ।" ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਜੋ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਵਿਚ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ," ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਕੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਉਹੀ ਉੱਤਰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਕਰਤਬ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰੋ।" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੋਹ-ਪਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ।" ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੀਬ ਕਿਲੇ ਬਣਾਏ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ। ਇਹ ਕਿਲੇ ਅਤਿ ਸੁਖਮ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤਿੰਨ ਕਿਲਿਆਂ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ। ਤਦ, ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਦਿੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਲਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਜਰ ਸਮਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਰਜਾਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਮਾਇਆ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਊ ਦਾ ਬਛੜਾ ਬਣੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ ਗਊ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫੱਸ ਕੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ—ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮਪੱਤਾ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਕੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸੌਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ-ਵਾਹਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਧੂ ਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਨਰਤ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਜਿਹੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜਲ-ਕੁੰਭੀ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰੁੰਦ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਸ਼ਰਨ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਾਇਤਾ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਅਚਾਰਯ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਭਗਵਾਨ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਧੰਨਵੰਤ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਤੁਾਡਾ ਮੁਖ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹਾਸੀ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।" ਜਦ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਯਾਲੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਪ ਸਵੈ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰੁੱਖਾਂ, ਵੱਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਤਾਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਾਟਕਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਸਤੇਆਂ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਤੋरणਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਨੰਦ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ।