ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਮੋਰਟਰ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜਨਮ ਆਦਿ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਰਤਬ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾਰ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਤਰੀਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਉਪ-ਰਚਨਾ ਦੋਵੇਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਦਮ ਕਲਪਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।” “ਵਿਦੁਰਾ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਵਿਚ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਸੀ; ਜਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ।” “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਸ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੋ ਗਏ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਭਟਕਾਵਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਾਸਟਰ ਸੀ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।” ਮਾਇਆ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਮੀ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਡਰੋ ਨਾ,” ਅਤੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਕੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਫਿਰ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕੂਏ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਮਾਇਆ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਭਾਗ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਧਨ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਭੇਦ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਗੇ ਵੱਜੇ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕੀਤੀ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ-ਨਾਸਕ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਨਰਤਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਸੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਸੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੌਮਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲਟੂ-ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਇਸ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੁੜ ਨਵੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪੂਰਨ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਮਲ ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਵਸ ਨਹੀਂ।” “ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ, ਪਿਤਾ, ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਏ।” “ਅਹਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਦੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” “ਹੇ ਕੌਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਉਤਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚੁਤ।” ਜਦ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਾਵਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।