ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਲਕੂਬਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ,” ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲਏ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਹੋਇਆ। ਭਾਵੇਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਨਮ, ਕਰਤੱਬ ਆਦਿਕ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾ ਭਾਵ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਿੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਕਲਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਗੌਣ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਕਲਪ ਬਾਰੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਸੀ। ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਕਰਤੱਬ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰੋ।” ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੋਹ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅਜੋਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਅਤੇ ਅਤਿ-ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਗਰ ਬਣਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ‘ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।’ ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ‘ਡਰੋ ਨਹੀਂ,’ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਨਗਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀ ਮਰੇ ਪਏ, ਪਰ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰ ਸਮਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਦੇ। ਜਦ ਉਸਦਾ ਯਤਨ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਵਿ਷্ণੂ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੱਚੜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਵਿ਷्णੂ ਜੀ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਨੂੰ ਪੀ ਗਏ। ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ—ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਧਨ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਜੋਕੇ ਨਗਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ-ਵਿਮਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਨਗਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਉਹ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਂਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ, ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪੂਰਨ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੁੰਧੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ: “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ-ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਵਾਕਈ ਧੰਨਵੰਤ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਰੂਪ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ। ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਜਿੰਨਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ!” ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।