ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਜਾ ਸਕੀਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਣ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ। ਸਾਡਾ ਮੱਥਾ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤ ਉਸ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਮੋਰਢੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪਦ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨੇਕ, ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵੋ, ਹੇ ਨਲਕੂਬਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੋਰਢੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿਕ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾ-ਪਣ ਦਾ ਭਰਮ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਜੋ ਕਥਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਕਲਪ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿੰਨਤਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੇ ਗੌਣ ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪ ਦੀ ਰੂਪ-ਰેખਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਦਮ ਕਲਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਚਾਲੇ ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਬਤਾਇਆ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਿਆਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਰਵ-ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਸ਼ਸਵੀਤਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੋਹ-ਜਾਲ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਖਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਅਣਮੁਲ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਮੀਅਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।" "ਤਦੋਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।' ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।" "ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਤੀਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸੇ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟ ਆਇਆ।" "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਯੁਕਤਿ ਸੋਚੀ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੱਛਾ ਬਣੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣੇ, ਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਸਮੇਂ 'ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ' ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਉਹ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।" "ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ।" "ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਪੱਤਾ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਰਮ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ; ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੈਯ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਇਹ ਕਰਮ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ 'ਚ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਹੌਂਠ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਵਰਗਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਨੂੰ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰਥਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।