ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੇ ਮਧੂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਰੂ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸ੍ਯ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰੁਧਨਵ ਦੇ ਮਰੂਥਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌਵੀਰਾ ਅਤੇ ਆਭੀਰਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਸਾਥ, ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥਕੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਇਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਚਰਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਸਾਧੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੁਖਦਾਈ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ, ਜੋ ਗੋਕੁਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਮੋਰਟਾਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸੁਰਗ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਸਾਧੂ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਖੋ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮੀ, ਸਮਾਨ-ਮਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। "ਹੁਣ ਜਾਓ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਓ ਨਲਕੂਬਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਉੱਚੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਈ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੋਰਟਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾਈ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਬਿਨਾਂ ਭਗਤੀ ਦੇ, ਸਿਆਣੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਹਰੀ ਦੇ ਕੰਮ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਅਸਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਾਰਜ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਖੰਡਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਅਤੇ ਦੂਜੀਕ। ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ, ਕਲਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪਦਮਾ ਕਲਪ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਸ਼ਾਉਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਓ ਸੂਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਭਟਕਿਆ।" ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਯਾਸ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਹੋਈ; ਜਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਮਿਹਰਬਾਨ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ?" ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਸਟਰ ਹੈ, ਦੀ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ।" ਉਸਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਨ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਓ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।' ਤਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਅਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਬਾਣ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਇਕ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲਾਕਾਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਤੀਰ ਉੱਥੇ ਉੱਭਰ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਿਰਣ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਥੇ ਉੱਭਰੇ, ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਮਨੋਬਲ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਖੁਦ ਗੋਰੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਮਿਤ ਸਨ; ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਿਆਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵਿਰਕਤੀ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਤਪੱਸ, ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਦੁਆਰਾ, ਉਸਨੇ ਰਥ, ਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਬਹਿਰਾ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਸੰਪੂਰਕ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਉਠਾਏ; ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਫਿੱਟ ਕਰਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਓ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਰਮ ਬਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਸੌਂ ਸੂਰਗਤਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧੂ, ਪੁਰਖਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਜੀਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਉਲਾਸ ਕੀਤਾ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਹਜੂਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਕੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।