ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵਾਕਈ ਸੋਭਾਗੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸੁਖਮਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਵਚਨ, ਸਨਾਨ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਚਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਪੀ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ, ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬਾ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਭਉਮਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ ਬਚਾਇਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਈਆਂ। ਇਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾਰੀਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਪਕੜੀ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਰ-ਫੌਜੀ ਸੈਨਾ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹ ਕੁਰੂ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ। ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਵੀਰ ਅਤੇ ਆਭੀਰ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ ਕੇ ਆਨਰਟਾ ਆਏ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ; ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਚਾਰਾ ਲੱਭਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰਾ ਗੁਣ ਗਾਉਣ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਸਤਕ ਤੇਰੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਨਮ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹੋਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮੂਰਤ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਮੋਰ ਦੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ فرمایا: "ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ, ਦਯਾਲੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਧਨ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮਕ, ਸਮ-ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ, ਨਲਕੂਬਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਰੱਸੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਇੰਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੁੜੇ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਜਣ ਦਾ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਅਤੇ ਦਵਿਤੀਯ, ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਪਦਮ ਕਲਪਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਪਏ।" "ਵਿਦੁਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਚਿੰਤਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਆਇਆ?" ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਪੂਛਤਾਛ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।" "ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।'" "ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ।" "ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀਆਂ, ਸੁਖਮ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਲੈਸ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਗਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।" "ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸਾਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।'" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਅਤੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਨਗਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।" "ਤਦ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗਦੇ ਤੀਰ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਹ ਨਗਰੀਆਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇ ਨਹੀਂ ਗਏ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਗਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਮਹਾ-ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਉੱਠੇ।" "ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਟੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਨਿਕਲੇ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬੱਝਾ ਬਣਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗਾਂ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਪੀ ਲਿਆ।" "ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾ-ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।" "ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ—ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਧਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।" "ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਵਿਭੂਤੀ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਕਲਪ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ।