ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਮਧੁਵਨ, ਜਿੱਥੇ ਸ੍ਰੀਹਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਧੋਤਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੰਸਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਨਿੱਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ, ਸਨਾਨ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਚੀਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਪੀ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਉਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਸੌਂਖਿਆਂ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰੀ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਨਾਰੀ-ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਦ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੇ, ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਚਤੁਰੰਗੀ ਸੈਨਾ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸੌਰੀ—ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਕੁਰੁ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਯਮੁਨਾ ਤਟ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ। ਫਿਰ ਮਰੁਧਨਵ ਰੇਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੌਵੀਰ, ਆਭੀਰ ਅਤੇ ਆਨਰਤ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਨੂੰ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼, ਗੋ-ਚਰ ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾ ਸਕੀਏ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਕੰਨ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੱਥਾ ਸਦੀਵ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਇਹ ਦੋਵੇਂ (ਨਲਕੂਬੇਰ ਆਦਿ) ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੋਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੰਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਧਨ ਦੇ ਅੰਧੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਭਲੇ, ਸਮ-ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਨਲਕੂਬੇਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।” ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਮੋਰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਉਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ, ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਹ ਤਾ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਲਪਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਦਵਿਤੀਯ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਪਦਮ ਕਲਪਾ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਏ। ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘਰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਜੋ ਉੱਤਰ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਿਸ ਕਰਤਬ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇਵ, ਜੋ ਮੋਹ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਨਗਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਇਕ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: ‘ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।’ ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: ‘ਡਰੋ ਨਹੀਂ’, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਗਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਤਦ, ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਗਰੀਆਂ ਵੱਲ ਆਏ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸੇ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਨਗਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆں ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿ਷ਣੁ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਵਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਛੜਾ ਬਣੇ, ਵਿ਷ਣੁ ਜੀ ਗਾਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਸਿਰ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਕੁਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਣ, ਦੈਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਟਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਲੀਲਾ ਅਦਾ ਕੀਤੀ।