ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਜਿਸ ਥਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹੀਂ ਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਗੁੱਝ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਭਾਗ, ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਾਕਈ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਧੂ ਦਾ ਅਰਣਿਆ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਵਿਰਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਤਰਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵ੍ਰਤ, ਸਨਾਨ, ਹਵਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਬਾਤਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬਾ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬਚਾਇਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਲਾਜ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਮਧੂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਉਦਾਸ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੁਝਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕੁਰੂ, ਜਾਂਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ-ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਮਤਸਿਆ, ਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਰੇਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਆਭੀਰ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਨਰਟ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥਕ ਗਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਰਾਗਾਹ ਲੱਭਣ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।" — ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। "ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਸੀਸ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਨ," — ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਮੋਰਚਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿ ਧਨ-ਧੰਨ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਦਵੀ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਮਿਲੀ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਮ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਅਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਜਾਓ, ਨਲਕੂਬਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੋਰਚਾ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤ ਭਿੰਨਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਮੁੱਖ ਤੇ ਗੌਣ, ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਤੇ ਪਦਮਾ ਕਲਪਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਵਿਦੁਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਪੜਚੋਲ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਵਧੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਆਏ।" "ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਅਕਲਪਨਯੋਗ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" "ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਸ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ! ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।'" "ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।" "ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਮਾਇਆ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।" "ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਦਿਊਤ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਉਠ ਗਏ।" "ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਕੱਢੇ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਛਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਰਕ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।