ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੀਵੰਤ ਊਰਜਾ—ਯਾਨੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦੇਣ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਰਚਣਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਵਾਸਥਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਤ-ਜਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਅਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ, ਸੱਚ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ! ਮਧੂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਵਾਂ, ਵਰਤ, ਹਵਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਪੀ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹੁ-ਬਲ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸੰਬਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕ-ਲਾਜ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਪਕੜਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਜਣਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਰੂ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਯ ਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਮਰੁਧਨਵਾਂ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਵੀਰ ਤੇ ਆਭੀਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨਰਟ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ।" "ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਸੀਸ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮੂਰਤੀ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਕਿ ਧਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੀ।" "ਜੋ ਭਲੇ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਧਦੀ।" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਨਲਕੂਬਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਥੱਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾ-ਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਭਾਗ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਉਪ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਦਮ ਕਲਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁਝ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮੋਹ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ—ਬੜੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਅਣਡਿੱਠੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ! ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਇਆ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬੜੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਨੀਤਿ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਬਣਾਇਆ।