ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਚਾਹਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਦਭੁਤ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ ਸਨ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪੱਖੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਚੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕੁਝ ਢੁਕਵੀਆਂ, ਕੁਝ ਨਾ-ਢੁਕਵੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਕੇ ਕਹੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਹੈ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰਬ-ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਅਤੇ ਸਰਬ-ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਦ੍ਰਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵ-ਰੂਪ ਸਰੂਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਚ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਚਲਾਇਆ। ਉਹੀ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਤ-ਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੋ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡ-ਚਲਿਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਆਸਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਭਟਕੀਆਂ ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਭਾਗ, ਸਤ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ ਯਦੂ ਵੰਸ਼! ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਮਧੂ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤ, ਸਨਾਨ, ਹਵਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਫੜੇ; ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਪੀ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਆਦਿਕ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੇ ਸੰਬਾ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁਡਵਾਇਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਉਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਤਾਇਨਾਤੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਰੂ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਵੀਰ ਅਤੇ ਆਭੀਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨਰਟ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਮ ਪੈਂਦੇ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਤੇ ਸਾਥੀ, ਜਾ ਸਕੀਏ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰਾ ਜਸ ਗਾਵੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਸਾਡਾ ਮੱਥਾ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਨਿਵੇ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਸਰੂਪ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਨਾਥ, ਜੋ ਥੋਥੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਬੰਧੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਯਾਲੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਧਨ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਭਗਤ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਜਾਓ, ਹੇ ਨਲਕੂਬਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਤਾਪਣ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਮੁਢਲੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਕਲਪਾ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ, ਤੇ ਪਦਮ ਕਲਪਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਜੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਦੁਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਚਾਲੇ ਜੋ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਿਸ ਕਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨਗਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹੂਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ, ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ! ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਸੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।