ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਪਲਕਾਂ ਝਪਕਾਏ, ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਠਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸਾਂਕ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਡੁੰਡੁਭੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀ ਕਦਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਚਾਹਿਤਾ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਹੱਥੇ ਨਾਲ ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਸਾਤਯਕੀ, ਵੱਡੇ ਅਜੋਕੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੱਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਥੇ-ਉਥੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਲਏ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸਲ ਅਸੀਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ—ਕੁਝ ਢੁਕਵੀਆਂ, ਕੁਝ ਨਾ-ਢੁਕਵੀਆਂ—ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਹੈ। ਕੌਰਵ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਪਰਸਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਤਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਅਦਵਿੱਤੀਯ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਰਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਲੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਰਹੀ।" ਉਹ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਆਪਣੀ ਜੀਵ-ਸ਼ਕਤੀ—ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ—ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਾਕਾਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਰਚਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਾਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਸਤਤਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰਚੇ ਰਾਜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ, ਸਚ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਯੁੱਗ-ਯੁੱਗ। ਆਹ! ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਵਾਧੂ ਹੈ! ਮਧੂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਸਦੀ, ਨਿਹਰਦੀ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨਿਰੰਤਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ, ਸਨਾਨ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਫੜਿਆ; ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਸੰਬਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੌਮ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਜ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਰੀ-ਪਦ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਵਲ-ਅੱਖੀ ਪਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਲਏ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਮਧੁ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਖਤਰਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਆਏ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕੁਰੁ, ਜਾਂਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਵੀਰ ਅਤੇ ਆਭੀਰ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ, ਫਿਰ ਆਨਰਟ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਸਾਥ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਥਾਯੋਗ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਚਰਾਗਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਗੋਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰਾ ਜਸ ਗਾਉਣ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ, ਸਾਡਾ ਸੀਸ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿਣ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੋੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹੱਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਧਨ-ਅੰਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪਦ ਖੋ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਈ।" "ਜੋ ਭਲੇ, ਸਮ-ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਨਲਕੂਬਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੋੜੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਭਗਤੀ ਬਿਨਾ, ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਆਦਿ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਕਰਤਾ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਲਪਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਿੰਨਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਉਪ-ਰਚਨਾ, ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਪ, ਜੋ ਕਲਪਾ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਦਮ ਕਲਪਾ ਦੀ ਵਿਵਰਣ—as ਪਹਿਲਾਂ—ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਦੁਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਭਟਕਿਆ।" "ਵਿਦੁਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਆਤਮਕ ਜਾਣਨ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ; ਜਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣੋ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਸ ਕਰਮ ਵਿਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।