ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚ্যੁਤ ਦੇ ਉਚਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਜੇਅਯ ਭਰਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਪਜਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਗਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਂਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ—all ਕੁਝ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਂਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ—ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾ ਭਰਾਤਾ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ—all ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਨਰੇਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਸਤਸੰਗ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਮਿਲਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖਾਂਦੇ-ਪੀੰਦੇ? ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਮਾਧਵ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਮਿਚਕਾਏ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਠਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਜਦੋਂ ਘਰੋਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟਾ ਤੇ ਡੁੰਡੁਭੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਸਕੁਰਾਉਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਅਰਥਾਤ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਿੱਠੜਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਸੀ। ਉਦ੍ਧਵ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਦਭੁਤ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਲਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਚੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਈ ਉਚਿਤ ਤੇ ਕਈ ਅਨੁਚਿਤ, ਉਸ ਨਿਰਗੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਜੋ ਸਗੁਣ ਵੀ ਹੈ। ਕੌਰਵ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਮਹਿਮਾ-ਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, "ਇਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿਤੀਯ ਸੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਵੈਮੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇਚਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਰਚਦਾ ਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ।" "ਇਹੀ ਵਾਸਥਵਿਕ ਵਾਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਏ, ਭਾਵ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਰਾਜ਼ਦਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹੀ ਅਕੇਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਵੈਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਸੰਘਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ, ਸੱਚ, ਦਯਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਵਾਹ! ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ! ਮਧੁ-ਵਨ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ੍ਰੀ ਨਰੋੱਤਮ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ (ਦਵਾਰਕਾ) ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਸਦਾ, ਨਿਹਾਰਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤ, ਸਨਾਨ, ਹਵਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਵੜਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ ਆਦਿਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈਆਂ।" "ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਰਯਾਦਾ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਰੀ-ਧਰਮ ਪਾ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪਤੀ, ਘਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਦ ਹਰਿ, ਹੰਸਦਿਆਂ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ), ਮਾਧਵ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਮਨਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਰੁ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਯਮੁਨਾ ਪਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਫਿਰ ਮਰੁਧਨਵ ਰੇਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੌਵੀਰ, ਆਭੀਰ ਤੇ ਆਨਰਟ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਭਾਰਗਵ (ਸਾਤ੍ਯਕੀ) ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰਿ ਦਾ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੂਤ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਲਏ ਹਨ।" "ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਵੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਸਾਡਾ ਮੱਥਾ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਨਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਮੋਰਢੇ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੰਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਬੋਲੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਇਆਲੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ, ਕੁਝ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਾਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾਏ ਗਏ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮੀ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰਨ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੀ। ਹੁਣ, ਨਲਕੂਬਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।