ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ ਕਿ ਹਰੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਜੈਯ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਦਲ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ—all ਕੁਝ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ—ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਹਰੀ ਨੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਕਈ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਅਤੇ ਨਕੁਲ-ਸਹਦੇਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਸਮੇਤ ਕਈ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸਨ, ਉਸ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਸਤਸੰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਭਰੀ ਕੀਰਤੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦੇ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਖਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਲੈਂਦੇ, ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ? ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ। ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਸੂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡਣ ਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਨਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟਾ ਅਤੇ ਡੁੰਡੁਭੀ ਵਗੈਰਾ ਵਾਜਦੇ। ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੋਹ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੁਸਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਸਹੀ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਉਠਾਉਂਦਾ। ਉੱਧਵ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਵਿਲੱਖਣ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕਰਦੇ। ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਕੁਝ ਠੀਕ, ਕੁਝ ਅਣਠੀਕ, ਵੈਦਿਕ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਪਰ ਗੁਣ-ਸਰੂਪ ਹਰੀ ਲਈ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕੌਰਵ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਪਰਸਪਰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ, "ਇਹੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਅਦਵੈਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਪਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜੀਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਵਾਤ ਨੂੰ ਜੀਤ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ—ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹੀ ਇੱਕ-ਮਾਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ, ਤਦ ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ, ਸੱਚ, ਦਯਾ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ। ਆਹ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਹੈ! ਮਧੁ-ਵਨ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸ੍ਰੀ-ਪਤੀ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਤ ਕਰਦੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇਂਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੁਸਕਦੀਆਂ, ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ, ਸਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਫੜੇ; ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੁੱਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਸਵਯੰਵਰ 'ਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੇ ਸੰਬਾ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੁਡਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਰੀ-ਪਦ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਮਧੁ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁਰੁ, ਜੰਗਲ, ਪਾਂਚਾਲ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਯਮੁਨਾ-ਪਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਮਤਸਯ, ਤੇ ਸਾਰਸਵਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਮਰੁਧਨਵਾ ਦੇ ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਵੀਰ, ਆਭੀਰ, ਤੇ ਆਨਰਟ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕੁਝ ਥਕ ਗਏ। ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ। "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਿਆ।" "ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਤੇਰਾ ਜਸ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਕੰਨ ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ, ਸਾਡਾ ਮਸਤਕ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿਣ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੋਰ-ਪਤ्थਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਦਯਾਲੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਧਨ-ਅੰਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰੀ, ਸਮ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ।