ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰੁਵ ਜੀ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦਮਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਫੈਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਵਿਛੌਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਕੀਮਤੀ ਆਸਨ ਸਨ। ਘਰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਹਾਨ-ਤਹਾਂ ਜੜਾਊ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਾਖਾਂ, ਗੂੰਜਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਧੁਰ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰੁਵ ਜੀ ਵੱਡੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਵਿਅਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਮਾਰਗ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਰੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਜੇਤ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰ੍ਹਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ-ਬਿਟੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ। ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਈ—ਨਾ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ ਉਥੇ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ-ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੂ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਅਤੇ ਜੁੜਵੇਂ ਨਕੁਲ-ਸਹਦੇਵ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਤਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਕੀਰਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਤੇ, ਬੈਠੇ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕੀਤਾ? ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਝਪਕਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਸੂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਸਨ, ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਲਜ੍ਜਾ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥੇ ਨਾਲ ਸੁਤੰਤਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਲਿਆ। ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਦਭੁਤ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਝਲਦੇ। ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ, ਦੁਜਾ ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਉਚਿਤ, ਕੁਝ ਅਨੁਚਿਤ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ। ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਿਮਾ-ਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਇਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਸত্তਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਦਵੈਤ, ਸਰਬ-ਆਤਮਾ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਣ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਰਚ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹੀ ਠਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਤਾ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਲਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ, ਸੱਚ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਹ! ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ। ਮਧੂ ਦਾ ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤ, ਸਨਾਨ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਂਦੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਸਾਂਬ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬਚਾਇਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ ਪਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀ ਚੱਲ ਪਏ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੇ, ਮਧੁ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਉਕਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਆ ਸਕੇ।