ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰੂਵ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਨੇਕਦਿਲ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਧਰੂਵ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਲ ਆਪਣੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜਵਾਹਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰੂਵ ਉਥੇ ਇੰਝ ਵਸੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਵਿਛੋਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬੈਠਕਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਗੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ, ਚੁਗਲੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ, ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਲਾਜਵਰਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨੀਲੋਫ਼ਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਚਕਵਾਕ ਹੰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਦਭੁਤ ਆਸ਼ਚਰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਧਰੂਵ ਜੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣੇ, ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜੂਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਵਧਾਪੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਅਪਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਅਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਜੇਤ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੱਦਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਬਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਮਨ ਚਾਹੀ ਫਲ ਦੇਂਦੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਬੂਟੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ—ਨਾ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ। ਹਰੀ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਣ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲੈਣੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨਕੁਲ-ਸਹਦੇਵ ਆਦਿ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਤੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਹਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇੰਝ ਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਦੇ? ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਝਪਕਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਵੇਲੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ (ਅਰਜੁਨ), ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਸਨ, ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਹਥੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਇਆ। ਉਧਵ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਦੁਜਾ ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੁਝ ਯੋਗ, ਕੁਝ ਅਯੋਗ—ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵੀ ਹੈ। ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, “ਇਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਭਿੰਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਨਿਵਾਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਸੰਗੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਵਾਅਸਨਾਵਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਰਹਸ੍ਯਵਾਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਧਨ, ਸੱਚ, ਦਇਆ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਅਹੋ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ! ਮਧੁਵਨ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਨਿਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਰਤਾਂ, ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ, ਹਵਨ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਵਿਆਹੇ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਆਦਿਕ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੌਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਬਚਾਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾਰੀਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।