ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ‘ਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਕ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਸੂਥਰੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨਿਆ ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥ—ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ—ਲੇ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਾਲ-ਜੀਹੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਐਸਾ ਜੀਵਣ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ। ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਸਫ਼ੈਦ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਬੈਠਕਾਂ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਮਪਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ‘ਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ‘ਚ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਜਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਕੁਹਕਦੇ, ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ। ਪੌਂਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੜਦੇ ਲਾਜਵਰਦ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਨ, ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖੀ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ। ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰੁਵ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤਿ-ਵਿਸਮਾਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਨੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜਾ, ਮਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਲਗ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਉਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਪਣੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕੀ ਕਰਦਾ ਸੀ? ਉਸ ਦਾ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਸੀ?” ਸੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਰੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਤਾ ਹੈ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਿਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆ ਗਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੱਦਲ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ। ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁਖ—ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਜਨਮਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰੀ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਵਿਦਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਉੱਥੇ ਸਨ: ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ (ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ)। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ, ਤੇ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ, ਅਤਿ-ਵਿਸਮਾਦ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਸੁਣੀ। ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ‘ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ—ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਲੇਟਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਸਨ? ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ‘ਤੇ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕਦੀਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ, “ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਛੱਡਣ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ, ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ। ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥ ਝੂਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਟਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਦਧਵ ਤੇ ਸਾਤਯਕੀ, ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖੇ ਲੈ ਕੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ, ਦਵੈਜਨ ਨੇ ਸਚੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ—ਕੁਝ ਯੋਗ, ਕੁਝ ਅਯੋਗ—ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਗੁਣਾਂ ਹੀ ਹਨ। ਕੌਰਵ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਪਰਸਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ‘ਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਦਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਅਦ੍ਵੈਤ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਹ, ਸ਼ਾਸਤਰ-ਰਚਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ। ਉਹੀ ਵਾਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ—ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਵਾਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਸਾਫ ਕਰਕੇ—ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਵਜੂਦ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਥਾ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ, ਮੰਧ-ਮਤਿ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਧਾਰੀ, ਸੱਚ, ਦਇਆ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯੁੱਗ-ਯੁੱਗ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ। ਵਾਕਈ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ! ਮਧੂ-ਵਨ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ। ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਸਦਾ, ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ, ਸਨਾਨ, ਭੇਟ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।