ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਗਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗ ਪਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਅੰਸੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਲੋਕ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਵਿੱਛੋੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਮੂਹਰੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ ਗੁմբਦਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਸਨ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ—ਚੌਲ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਿਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਾਣਿਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਰਿਹਾ। ਉੱਥੇ, ਖੱਟਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਫੇਣ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਬੈਠਕਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਤੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰੱਖਤ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਕਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸਨ। ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਜਲ-ਨੈਨੀ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਵਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਨੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਮੁਕਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।" ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਪਨੇ ਅਜੈ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਦਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ। ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦੇ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਆਪਦਾ—ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹਰੀ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਭੈਣ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਈ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਤੇ ਮਤਸਯ ਨਰਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਚਕਿਤ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਾਧੂ-ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਜਦ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਕੀਰਤੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ, ਖਾਂਦੇ-ਪੀਦੇ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ? ਉਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਲ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹਟਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵਹਿੰਦੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਦ੍ਧਵ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਦਭੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖੇ ਲੈ ਕੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪੰਖਾ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ, ਦੁਜਾ ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੁਝ ਢੁੱਕਵੀਆਂ, ਕੁਝ ਨਾ—ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੌਰਵ ਨਰਪਤੀ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, "ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਇਹ ਹੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿਤੀਯ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਸੋਈ ਰਾਤ ਵਿੱਚ।" ਫਿਰ, ਉਹ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਾਤਮਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਕ ਪਿਆਰੇ, ਰੂਚਿਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਮੋਹਕ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।