ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਭ ਆਂਸੂ ਵਹਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਕਰਾ-ਤੋरण, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੱਛੇ, ਅਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ, ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਤੇ ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਸਾਫ਼ ਸਥਿਤ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪेस्ट ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨਿਆ ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਨਿਸਚਲ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ—ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਫਲ—ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਬਚਪਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਜਵੇਲਰੀਆਂ ਦੇ ਗੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਮੁੱਲੀ ਸੀਟਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਫਰਨੀਚਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜਵੇਲਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੰਪਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰੱਖਤ, ਕੂਕਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪੰਡਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਲਾਪਿਸ ਲਾਜ਼ੂਲੀ ਦੀਆਂ, ਕਮਲ, ਜਲ-ਲਿਲੀ, ਅਤੇ ਕੁਮੁਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਥੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬੱਤਖਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਉੱਤਾਨਪਾਦ, ਜੋ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਧਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ?" ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਨੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਜੈਯ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਬੱਦਲ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ੍ਹਦੇ, ਧਰਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਧੂ ਦੁੱਧ ਵਹਾਉਂਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਪੌਦੇ—ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ—ਉਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ—ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਰੀ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਵੱਲੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਅਤੇ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾ (ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ) ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ, ਅਤੇ ਮਤਸਿਆ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ—ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਤੇ, ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਖਾਧਾ? ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ, ਅੰਖਾਂ ਅਟਕੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦੇ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ, "ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡਦਾ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਦੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਕੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੁਸਕਦੀਆਂ। ਗੁਡਾਕੇਸ਼, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲਾ ਹਥੇਲ, ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ। ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਸਾਟਿਆਕੀ, ਵਧੀਆ ਪੰਖੇ ਲੈ ਕੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੰਖਾ ਕਰਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਸੱਚੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਕੁਝ ਢੁਕਵੀਆਂ, ਕੁਝ ਅਢੁਕਵੀਆਂ, ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਗੁਣਾਂ ਹੀ ਹੈ। ਕੌਰਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹੀ ਪੁਰਾਤਨ ਸত্তਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਭਿੰਨ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪ ਹੀ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਲੀਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ।