ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕ ਦਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪस्वਿਨੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਖੀ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਵਿਆਂ, ਹਰੇ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੰਗਣ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਰਾਹੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਸਨ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ, ਸਾਬਤ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਪੱਕਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚੌਲ, ਸਾਬਤ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ—ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਓਥੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ, ਪਲੰਗ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਮੁੱਲੀ ਅਸਨੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਫਰਨੀਚਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੜਾਓ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਵਿਅਕਤੀਕਾਰੀ ਦੇਵਤਾਈ ਦਰੱਖਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਚਹਚਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਗੁੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਲਾਜਵਰਦ ਦੇ ਪੈੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸ ਉਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਸਧਾਰਨ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਚਰਮ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮਿਲਣ ਲੱਗੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਉਸ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਗਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।” ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਪਨੇ ਅਜੇਤ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੱਦਲ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਉਗਾਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਬੂਟੇ—ਸਭ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ—ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼—ਨਾ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹਰੀ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨਕੁਲ-ਸਹਦੇਵ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਨਰੇਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਹੰਢੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਮਤਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਤਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਮੰਦ ਸੰਗਤਿ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਕੀਰਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ—ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਸੁੱਤਦੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ? ਉਹ ਸਭ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ਟਿਕਾਈ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੱਝੇ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਰੋਕਦੀਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ, “ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਸੁਭਾਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਆਨਕ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਉਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।