ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸੀ, ਹੱਸਣ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੀ ਛਾਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨਮੋਹਕ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਐਸਾ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੂਰਜ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਦਾ ਭਰਮ ਹੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਚਿੱਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਜਾਏ ਗਏ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪ੍ਰਯਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਵੰਸ਼ੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਰਕਤੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਧ ਨਾਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਨਾਗਰਿਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਧੰਨ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਦੁਆਰ, ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕਿਲ੍ਹੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਗੁੰਬਦ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਥਰੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚੌਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੁਬ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ—ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਨੇਕ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਬਚਪਨੀਆਂ ਤਾਨਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲਾਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨ; ਬੈਠਕਾਂ ਬੜੀ ਕੀਮਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਉਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਤਿ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਨੇਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਦਾ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਸੀ?" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹਰਿ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।" ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਜੈਯ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਬਦਲ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ੍ਹਦੇ, ਧਰਤੀ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ—ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੋਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਹਰੀ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨਕੁਲ-ਸਹਦੇਵ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਨਰੇਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਯਸ਼ ਗਾਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ, ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਪਰੀਆਂ।