ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਬੁਕ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਧੁਰ ਸੀ, ਹਾਸਾ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਸਾ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਨਕਲੀ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਅਤੇ ਅੰਤਰਮਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ—ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਭਿੰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਜੇ ਵੱਜੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅੰਕਿਤ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ, ਅਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗੂਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਆਗਮਨ-ਸਥਾਨ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ, ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤਲਕਾ ਚਾਵਲ, ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ everywhere ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ—ਚਾਵਲ, ਅਟੂਟ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ—ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਜਿਹਾ। ਉਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀਆਂ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ, ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਪਾਂ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ। ਕੁੰਦਨ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ, ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ। ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ, ਅਤੇ ਵਧੀਕਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੂਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ?" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।" ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਅਜੈ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ। ਬਦਲ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਪੌਦੇ—ਸਭ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ—ਉਸ ਲਈ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਹਰੀ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ: ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਜੁੜਵਾਂ (ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ) ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ, ਅਤੇ ਮਤਸਯ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਮੰਦ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ, ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪਿਆਰ, ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਯਾਦ, ਵਿਦਾਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼-ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।