ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਗਲਤ ਫੀਲਿੰਗ ਨਾਲ ਉਹ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਈ ਭਰਮ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਚ ਭਕਤੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਵਾਰ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੀ ਉੱਪਰੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਲੁੱਡ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਬਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਤਦ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣਿਆ। ਮੈ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸਦੀ ਸੋਭਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਚਾਬਕ ਫੜੇ, ਖੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਹਾਸਾ ਮੋਹਕ, ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਪਾਗਲਪਨ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਵਿਚ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਹੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਭੇਦ-ਭਰਮ ਮੁਕ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਦਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡੰਗਰ ਵੱਜੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵਿਦਾ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਸਹੀ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵਿਰਾਸਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਮੰਗਲਕ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅਣੋਣਿਆ। ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ: “ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇਗਾ।” “ਨਿਸਚਿਤ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਦਰਵਾਜੇ, ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੁਪਾਰੀ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ, ਸਭ ਸੁਹਾਵਣੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਆਂ, ਆਮ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨਿਆ ਚੌਲ, ਅਟੂਟ ਦਾਣੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਚੌਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸੜਕ 'ਤੇ ਲੰਘਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚੌਲ, ਅਟੂਟ ਦਾਣੇ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੁਬ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਫਲ—ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਜਵੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਬੈਠਕਾਂ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ, ਜਵੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰੱਖਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਗੁੰਜ। ਪੱਖੀ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ, ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ, ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ। ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਭਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿਚ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਿਆ?” ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਤਾ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਰਮ ਸਹੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ। ਬੱਦਲ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰਸਦੇ, ਧਰਤੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਸਲ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਪੌਦੇ—ਸਾਰੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ—ਉਸਦੇ ਲਈ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਕੋਈ ਰੋਗ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ—ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਹਰੀ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਰਮ-ਰਾਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ, ਭਕਤੀ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।