ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਚਮਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਨ ਤੇ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਪਸਥਿਤ ਰਹੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਥ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਪਲਟ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਫਸੋਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਅਟਲ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਝੜਕ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਬਕ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਹਮਲੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਮਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਆਖਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਅਟਲ ਰਹੇ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਰਾਸੀ ਅਤੇ ਚਾਬਕ ਫੜੇ, ਖੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਚਾਲ, ਹਾਸੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਰੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਮਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦ-ਮਸਤ ਹੋਕੇ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸੂਰਜ ਅਨੇਕ ਅਦਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦਿਸਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਟਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਆਤਮਿਕ ਸਵਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਭੇਦ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਚੁਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਡੰਗੇ ਵੱਜੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਨਿਆਇਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਅੰਚਨ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਮਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ। ਲੋਕ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ: "ਸਭ ਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ: "ਨਿਸਚਿਤ, ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖੀਆਂ ਦਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ, ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਭ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਰਾਹ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਕੰਧਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕਿਲਾੜੇ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਸਾਫ ਸਫਾਈ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਚਿੜੇ ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ—ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੂਬ, ਫੁੱਲ, ਫਲ—ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਪਿਆਰ ਵਸ਼, ਨੇਕ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਧੁਰ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਜਵੇਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਫੈਦ ਫੋਮ ਵਰਗੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਆਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ-ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਵੇਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਮਨਮੋਹਣ ਬਾਗਾਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਦਰੱਖਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ। ਪੌਂਡਾਂ, ਲਾਪਿਸ ਲਾਜੂਲੀ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ, ਜਲ-ਕੁਮੁਦ, ਅਤੇ ਕਮੁਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕਾ ਬਤਖਾਂ ਉਥੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧਰੂਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਵਧੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਏਕ, ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਥ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜ ਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ?" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚੀਤਾ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀਆਂ ਸੰਕਾਵਾਂ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਜੇਹੇ ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਬੱਦਲ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਜੋ ਚਾਹਿਆ, ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਧ ਵਰਖਾਇਆ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਪੌਦੇ—ਸਾਰੇ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ—ਉਸ ਲਈ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਅਜੈਯ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਬੀਮਾਰੀ, ਜਾਂ ਦੁਖ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ—ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।