ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲ ਚਾਲ—ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭਹ ਰਹੀ ਸੀ—ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਰishna ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਰishna, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਲਕ ਨਾ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਕਰishna ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਰਜਨਹਾਰ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੁਣ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਨੰਦ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਵਰ-ਚਿਹਰਾ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਮਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਆਪ, ਕਰishna, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ। ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰishna ਨੇ ਰਥ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ—ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਸਮਝ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ, ਕਰishna ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਰ-ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਭਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰishna ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਰੱਸੀਆਂ ਤੇ ਚਾਬੁਕ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਆਲਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਹਾਸਾ ਮੋਹਕ, ਤੇ ਪਲਕਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਝੂਠੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਕਰishna ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਵਿਚ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਰishna ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਚਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕਰishna ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਦਵਿਤੀਯ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਏ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਖੁਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਰishna ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਕਰishna ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕਰishna ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਕਰishna ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂ ਵਹੇ, ਜਦ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅੰਨਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਅੱਛੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।” ਨਿਸਚਿਤ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੰਡ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸੁਚੱਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ, ਚੌਕ ਸਾਫ਼ ਸੂਥਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨਿਆ ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜਦ ਸਥਿਰ ਰਾਜਾ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਤੁਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤੂਆਂ—ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫੁੱਲ, ਤੇ ਫਲ—ਲੇ ਆਏ। ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇ। ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ, ਬਿਸਤਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਨੋਹਰ ਬਾਗਾਂ ਸਨ, ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਕੂਕਦੇ, ਤੇ ਮਸਤ ਭਵਰੇ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਥੇ, ਲਾਪਿਸ ਲਾਜੂਲੀ ਦੇ ਘੱਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਜਲ-ਲਿਲੀ, ਤੇ ਕੁਮੁਦਾ ਫੁੱਲ, ਹੰਸ, ਸਾਰਸ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਬਤਖ ਵੱਸਦੇ। ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧ੍ਰੂਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧੰਨ-ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੁੜਾਪੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਲਕੁਲ ਅਸਕਤ, ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕੀ ਕਰਦਾ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।