ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਆਸ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਮੌਤ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਤਿਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਡੋਲ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਰੋਕ ਲਏ। ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਰਜਨਹਾਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਆਨੰਦ ਅਵਸਥਾ ਪਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਵਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸਨਾਤਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਪਕ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਦੋਸਤ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਰਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ ਹੌਂਸਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਾਇਆ ਭਟਕਾਵਾ ਆਤਮਾ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ—ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਚੋਲਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੋੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੜਪਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੋੜਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਰਾਸ਼ ਤੇ ਕੋੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਸਤ ਚਾਲ, ਮੋਹਕ ਹਾਸੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੋਹ ਮਗਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੰਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਨੈਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਨਿਸਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਭੇਦ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਢੋਲ ਵਜਾਏ; ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਹੰਝੂ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰੇਕ ਦਰਵਾਜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਬੁਰੀਜਾਂ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗੂਰਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਸਤੂਆਂ—ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੁਬ ਘਾਸ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ—ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਜਦ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਖੱਟੇ-ਸਫੈਦ ਵਿਛੋਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਆਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਥਾਂ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ਼ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖ, ਜੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਥੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਜਲ-ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਚਕਵਾਕ ਬਤਖਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੀ ਵਧਾਪੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਅਰਥਤਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਵਧਿਆ?