ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਧਰਮ, ਵਰਨ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ, ਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਤਿਆਨੁਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਯੋਗੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰਾਯਣ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਿਆ—ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਡੋਲ ਨੈਣਾਂ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਰੋਕ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਭਗਵਾਨ 'ਤੇ ਅਟਲ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਬਕਤਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਛਿੱਡ ਗਈ ਸੀ—ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਰਥ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ 'ਤੇ ਅਟਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝ ਕੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕੀਤੀ—ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਅਟਲ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਵਚਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਛਿੱਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਕਤ ਭਗਵਾਨ ਮੁਕੁੰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਭਗਵਾਨ 'ਤੇ ਅਟਲ ਰਹੇ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਹਾਸਾ ਮੋਹਕ, ਅਤੇ ਨੈਣ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਮੱਤ ਅਤੇ ਅੰਧਤਾ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਰਸ-ਕ੍ਰੀਡਾ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਭੇਦ-ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਆਤਮ-ਸਰੂਪ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਂਸ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਅਭੇਦ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਵਿਦਾ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਭਾਈਆਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਸੂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ-ਹਰਤਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਣ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਅਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚੌਕ, ਗਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੰਗਨਿਆਂ, ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਭੁੰਨੇ ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਾਜਾ ਸੜਕ 'ਤੇ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਸਤਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਾਵਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੂਬ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸਫੈਦ ਦੁੱਧ ਦੇ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਆਸਣ, ਅਤੇ ਸਭ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਸਨ।