ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਣੇ ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਚਤੁਰਭੁਜ, ਚਮਕਦੇ, ਚਤੁਰਮੁਖੀ, ਲਾਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਦਾ ਪਾਥ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਣੇ ਤੇ ਪਏ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਰਗ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪੜਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤਵਾਂ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅਵਿਦਿਆ, ਸੰਯੋਗ ਅਤੇ ਵਿਯੋਗ ਦੇ ਲਕੜਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ, ਸਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ, ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਾਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਮਾਂ ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਰਨ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰायण ਦਾ ਸਮਾਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਅਚਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਯੁਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਮੁਕ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਮਨ, ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਟਵਤਾਂ ਦੇ ਅਗਰਗਣੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸੁਖ ਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਉਸ ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।" "ਯੁਧ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਵਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧੁੰਦਲੇ, ਕਵਚ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋਈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਵੇ।" "ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਈ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੀ।" "ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗਲਤ ਫੀਲਿੰਗ ਨਾਲ ਹਟਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਰਮ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।" "ਮੇਰੀ ਮਰਯਾਦਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਵਚਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਡਿੱਗਾ, ਕੋੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੱਜ ਪਿਆ।" "ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ੍ਰ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ—ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ।" "ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਰਾਸ ਅਤੇ ਕੋੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ।" "ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ, ਹਾਸੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਝੂਠੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਮੱਦ ਅਤੇ ਅੰਧਤਾ ਵਿੱਚ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ।" "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੀ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀਆਂ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਕਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਖਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਭੇਦ-ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਵਾਣੀ, ਤੇ ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਉੱਚੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਨਗਾੜੇ ਵਜਾਏ, ਸੁਭਾਸ਼ਲੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਭਾਰਗਵ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਚਿਤ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਭਕਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਭ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਨਿਸਚਿਤ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਕਰ-ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਭ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ, ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਤੇ ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਵੀ ਸਨ। ਆੰਗਣ, ਗਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਚੌਕ ਚਿੱਟੇ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪੇਸਟ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਰੂਪ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਚਿਊੜੇ, ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚਾਵਲ, ਨਿਰੰਤਰ ਦਾਣੇ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼, ਫੁੱਲ, ਫਲ—ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇ। ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਸਿਆ। ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੈਠਕਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪੰਨੀਆਂ, ਜਹਿਰੀਲੇ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ, ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਵਿਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਾਜ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।