ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਤਿ ਵਾਲਾ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਇਥੇ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਚਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਲਕੇ ਲਾਲ ਨੇਤਰਾਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੁਖੜੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਾਰਗ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਅਸਕਤੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜਧਰਮ, ਮੋਖ, ਸਤ੍ਰੀ ਧਰਮ, ਅਤੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਕ ਪੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਤੱਤਵ ਗਿਆਨੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਘੜੀ ਆ ਗਈ—ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਚਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਤਾਂਬਰ ਧਾਰੀ, ਅਨਮਿੱਥ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਰਨ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ। ਤਦ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਣ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਥਾਈਂ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਹਨ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਰਗੇ ਸਿਆਹ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀਦਾਰ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ-ਛਿਦਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ—ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਥ ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣੇ ਰਹਿਣ।" "ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਪਾਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੋੜਾ ਫੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਹਾਥੀ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ ਆਇਆ—ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹਨ ਮੁਕੁੰਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਮਰਨ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਰਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕੋੜਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ।" "ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਚਾਲ, ਹਾਸੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ-ਪ੍ਰਮਾਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸਨ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੰਮੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਭੇਦ ਭਾਵ ਦਾ ਮੋਹ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਨੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਦਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਤਪੁਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਦਾਸ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਭੀਤਰੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹ੍ਵਯਾ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸਟ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਂ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੰਝੂ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ। ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ: "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਜਨਾਂ ਦਾ ਹਾਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਅਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਵਿਆਂ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਕਿਲੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਨਿਆਂ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਲੰਘਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਪ੍ਰੇਮ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਚਰਿਤਰ ਨਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦੀਆਂ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਖੱਟੇ ਫੇਨ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀਮਤੀ ਆਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।