ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣੂ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਾਤੀਰੇ ਭਰਾ, ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਹੇਲਾ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਰਥੀਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ—ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਦਵੈਤ ਹੈ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਵੇਖੋ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਿਰਭਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੈ—ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਨਾ ਦਿਆਂ—ਉਹ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਸਕਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ-ਮਾਰਗ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਭਾਅ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤਬਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਰਤੀ ਅਤੇ ਲਗਨ ਦੇ ਲੱਛਣ ਪੁੱਛੇ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜਧਰਮ, ਮੋਖ, ਨਾਰੀ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ। ਸਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਜਿਸਦੀ ਇੱਛਾ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਮੌਤ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰਾਯਣ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਟੱਲ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸਰਵ-ਕਰਤਾ, ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ ਜਦ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਕਵਚ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਵਚਾ ਛਿੱਲੀ ਹੋਈ—ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਨੂੰ ਦੋਨਾ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ, ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਭੰਗ ਕੀਤੀ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਚਾਬਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਧਦੇ ਹਰੀ ਵਰਗੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਚਾਦਰ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਲਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੂਟ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਹੋਣ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਸਾ ਅਤੇ ਚਾਬਕ ਫੜੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਧੁਰ, ਹਾਸਾ ਮਨਮੋਹਣ, ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਬੇਖ਼ੁਦੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸੂਰਜ ਕਈ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਦਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਨੈਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਦਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਵਜਾਏ ਗਏ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਦਾਸ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰਸ਼ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਥ, ਗਜਾਹ੍ਵਯਾ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੰਕ ਲਾ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਲੋਕ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, "ਧੰਨ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਣੇ ਔਖੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਤੋਰਣ, ਕੇਲ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਢੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਪਾਰੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੀਵੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਅੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਘਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ ਗੁੰਬਦ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਗਣੇ, ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਚੌਰਾਹੇ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨ-ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਰਸਤੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲ-ਸੂਚਕ ਵਸਤੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ—ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।