ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੋਈ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇচ্ছਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਭਗਵਾਨ, ਅਸਲ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਾਤਰੀ ਭਰਾ, ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਮਦਰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰੀ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਫਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਵੇਖੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਇਕਾਗਰ ਭਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹਦੀ ਦਇਆ: ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਿਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਆਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ, ਉਤੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹੇ; ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ-ਲਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜਾਤੀ, ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਵਿਛੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜ-ਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ, ਨਾਰੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗਿਕ ਪੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਚ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰायण ਦਾ ਸਮਾਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹੀ, ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਦਿ-ਪੁਰਖ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਰ ਭੁਜਾ, ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਅਸ਼ੁਭ ਹਟ ਗਿਆ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੀਤ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਜਿਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਵਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਧੂੜੇ, ਕਵਚ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਛੇਦੀ ਗਈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੇਰਾ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਰਥ ਦੁਨੋਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਘਬਰਾਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਭਟਕਾਉਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ—ਮੇਰੀ ਉੱਤਮ ਭਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਚਾਬਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਮਾਰਣ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ—ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ, ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਰਸੀਆਂ ਤੇ ਚਾਬਕ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉੱਤਮ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਮਧੁਰ, ਹਾਸਾ ਸੁਹਾਵਣਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਝੂਠੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਵਿੱਚ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਮੇਰਾ ਭਟਕਾਉਂ, ਫਰਕ ਦਾ, ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲੀ, ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਭਿਨਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਢੋਲ ਵਜਾਏ; ਸਧਾਰਣ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਭਾਰਗਵ ਪੁਤ੍ਰ, ਵਿਦਾ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਸਹੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਪਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਖੁਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਨਜੂਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂ ਵਹੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ ਆਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸ਼ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕਰ-ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੱਡੇ, ਤੇ ਸੁਪਾਰੀ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਹਣੀ ਵਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।