ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ‘‘ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਵੈṁ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ, ਆਦਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਾਤਰੀ ਭਰਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਹਰਦ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਖੋ, ਜੋ ਨਿਰਭਿਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਿਵੇਂ ਵਰ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਨੇਤਰਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਅਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਦੇਹ-ਤਿਆਗ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿਣ। ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਾਰਗ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸਈਜ ਤੇ ਪਏ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨਿ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ, ਦਾਨ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ, ਮੋਖ, ਨਾਰੀ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਲਕਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਉਹੀ ਉੱਤਰੀਆਣ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਡੋਲ ਨੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਪੂਰਨ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਪਿਆਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਠਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਤਾਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਆਮ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਘੁੰਗਰਾਲੂ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੇਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੈਲੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਵਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਨੂੰ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਉੱਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ। ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਟੰਬ ਦੇ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ—ਮੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜੇ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋਣ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਕੋੜਾ ਫੜੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਧੁਰ, ਹਾਸਾ ਰਮਣੀਕ, ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਨਕਲੀ ਰੁੱਸਾ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਾਗਲਪਨ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈ ਹੋਈਆਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਸਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਨੀਯ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਾਰਨਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੱਗਦਾ, ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਭੇਦ ਦਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਅਦ੍ਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਅਤਿ ਦੁਖੀ ਰਹੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਜਾਹ੍ਵਯਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਨੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੰਗਲ ਰੂਪ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਗਲਾਸ਼ਾ ਕੀਤੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘‘ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ ਹਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।