ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਜੋ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਮਹਾ ਤੱਤਵਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਲਾਠੇ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਚਾ, ਅਪਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: "ਡਰੋ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ) ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਲਾਠੇ ‘ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ‘ਚ, ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ, ਧੌਮਯ, ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ‘ਚ ਆਏ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੂਬੇਰਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ‘ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ। ਪਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਬਦਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ੍ਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਅਤੇ ਰੇਣੂਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰੀ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆਦਿ ਵੀ ਆਏ। ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਰਾਤ ਆਦਿ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ—ਕਸ਼੍ਯਪ, ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ, ਕਿੰਨਾ ਅਨਿਆਇਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਉ। ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ, ਨੌਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਧਵਾ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਖ ਸਹਿਣਾ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁਖਦਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ—ਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਚਾਹੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਸਮਝੋ; ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਦਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਾਤਰੀ ਭਰਾ, ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਹਰਦ, ਮੰਤਰੀ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਖੋ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦਇਆ: ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਯੋਗੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਉਸ ‘ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤਕ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹੇ; ਉਹ, ਮਸਕਰਾਤਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮੁਖ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਲਾਠੇ ‘ਤੇ ਪਏ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਵਰਣ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਅਤੇ ਆਸਕਤੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜ ਕਰਤਵ, ਮੁਕਤੀ, ਸਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗਿਕ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਸਚ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਕੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਾਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਮਰਨ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—‘ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਦਿ ਸਾਤਵਤ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ‘ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਨੰਦ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਉਸ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਘੁੰਮਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਪਸੀਨਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਧੁੰਦਲੇ, ਕਵਚ ਚਮਕਦਾ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਸਚਾ ਸਵਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਨੂੰ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜੀ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ‘ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੀ।