ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰੂਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਲਟਫਾਰਮ ਦੀ ਝੁਕਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸਾਹ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਕਲੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭੈ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮਤਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ) ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੁਬੇਰ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਪਾਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਬਦਰਾਯਣ ਜੀ, ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ੍ਵ, ਭਰਦਵਾਜ (ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ), ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਉਥੇ ਸਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕਸ਼ਿਵਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਆਏ। ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਆਏ—ਕਸ਼ਯਪ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਥਾਂ-ਕਾਲ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਵੀ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਿਅਾਪਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਲਗਨ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਫ਼ਸੋਸ! ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰੋ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ।" "ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਜਵਾਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਬੱਚੇ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਝੱਲੀ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਅਸੁਖੀ ਘਟਨਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈ—ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਕਲੇਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ?" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਭੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਤ 'ਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝੋ; ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਅਸਹਾਇ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਤਾਂ Bhagwan ਖੁਦ ਹੈ, ਮੂਲ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ, Bhagwan ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ Bhagwan ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਭਰਾ, ਪਿਆਰਾ ਮਿਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ, ਮੰਤਰੀ, ਦੂਤ ਤੇ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ..." "ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ, ਅਦ੍ਵੈਤ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਂ 'ਚ ਕੀਤੀ ਵੱਖਰੇਪਣ 'ਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵੇਖੋ: ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਯੋਗੀ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, Bhagwan, ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰੇ; ਉਹ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ-ਮੁਖ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਕੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਪਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।" ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਤਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਤੇ ਆਸਕਤੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ, ਰਾਜ-ਕਰਤਵ, ਮੁਕਤੀ, ਸਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਤੇ ਯੋਗ-ਪੱਖੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਛੇ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਤਯ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਕੜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਾਏ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਤਰ-ਯਾਨ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਅਡੋਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਭ ਲੱਛਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੀ ਆਨੰਦ-ਸਥਿਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਰਲੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈ।