ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਇਤਨਾ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹੇਗਾ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮੁਨੀ ਵਰਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਬੈਲ ਪੱਤਰ ਅਤੇ ਬੇਰੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ। ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਈ ਰੱਖਦਾ। ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਤੱਤ ਅਤੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਂਭੂਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਭਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਝੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉਸਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਜਦ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਮਰਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਉਗਰ ਤਪ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਾਣ ਉਸਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਹੇ ਉਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜੀ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ) ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਯਾ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ, ਧੌਮਯ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਸੁਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਪਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਪੁਜਨੀਯ ਬਦਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼੍ਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਪੁੱਤਰ (ਪ੍ਰਸ਼ੁਰਾਮ) ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕਸ਼ੀਵਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਅੰਗੀਰਸ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵਿਅਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੁਖੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਸਹਿਣ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਜੀਊਣ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਪਾਂਡੁ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਈ ਦੁਖ ਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਰ ਦੁਖ ਅਕਾਲ (ਕਾਲ) ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਗਦਾ ਫੇਰਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਖਰ ਦੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੋਈ ਭੀ ਉਸ ਦੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ) ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਇ enha ਤੱਕ ਕਿ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ, ਆਦਿ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ-ਪਿਆਰਾ, ਮਿੱਤਰ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਦੂਤ ਅਤੇ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਦਵੈਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਖੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀ ਅਪਾਰ ਕਰੁਣਾ: ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰਣ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਨੇਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਪੰਥ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਯਾ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਵੱਖ ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।