ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਾ ਨੇ ਭ੍ਰਾਮਣ ਨੂੰ ਦਰਦ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀ ਮੁੰਡਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਬੇਦਿਲ ਔਰਤ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਭ੍ਰਾਮਣ, ਉਹ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਬੱਚਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਥੱਕਿਆ, ਭੁੱਖਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੀਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕੋਈ ਭੀੜੀਆ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਕਮਨਸੀਬੀ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹਾਰ ਗਿਆ! ਜਿਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਚੜ੍ਹਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤਾ—ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਨੀਚ ਹਾਂ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਏਗੀ। ਰਾਜਨ, ਉਸਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸ ਲਿਆਏਗਾ ਜੋ ਅਸਿਮਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਮੈਤਰੇਯਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਸੂਚਨਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੈਲ ਤੇ ਬੇਰ ਖਾਂਦਾ, ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਘਾਹ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ। ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਕ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਤੱਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਮਹਾ-ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਹੇਠ ਦਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚੌਕੀ ਭਾਰ ਹੇਠ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਤੇ ਸਾਹ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੰਤੂ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਹਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਏਕਤਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਉਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ) ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਆਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮੇਤ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਪರ್ವਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਪੁੱਤਰ (ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ) ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕਸ਼ੀਵਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਆਏ। ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਤ ਆਦਿਕ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅੰਗੀਰਸ ਆਦਿਕ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਥਾਨ-ਕਾਲ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਵੇਕਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਲਗਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਅਨਿਆਯ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰੋ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਜਾਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪਾਂਡੁ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਰ ਦੁਖ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ, ਭੀਮ ਗਦਾ ਫੇਰਦਾ, ਅਰਜੁਨ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਤਰ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਰਜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਖੋਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸਮਝ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਤਾ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹਨ, ਆਦਿ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਦੀ ਅਤਿ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ-ਪਿਆਰਾ, ਮਿੱਤਰ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਦੂਤ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਮਦਰਸ਼ੀ, ਅਦ੍ਵੈਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਭਿੰਨਤਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਵੇਖੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸਦੀ ਏਕਾਂਤ ਭਗਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਵਾਣੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ, ਸਭ ਨੇ ਧਰਮ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਪਾਰ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ।