ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਧੁਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨਾ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਰਤਵ, ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਨਿਰਦਈ ਔਰਤ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੁਰਝਾਅ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੈੜੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਵਘ, ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਬੇਬਸੀ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹਾਰ ਗਿਆ! ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ—ਕਿੰਨਾ ਘਟੀਆ ਹਾਂ ਮੈਂ!" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕਿਰਤੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਲਿਆਏਗਾ ਜਿਸਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗੀ।" ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਅਮੋਲਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਕੇਵਲ ਬੈਲ ਅਤੇ ਬੇਰ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਮਹੀਨਾ ਭਰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਗਿਰੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ। ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜਿੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ। ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਸਥੰਭ ਵਾਂਗੂ ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਸਮਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਤੱਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਮਹਾਤੱਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਓਥੇ ਝੁਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਚਾਣ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਰੁਕਣ ਕਾਰਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਛੱਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਾਣ ਉਸਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਹੇ ਉਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ) ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਵਿਆਸ, ਧੌਮਯ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗਏ।" "ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਉਥੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਆਦਰਨੀਯ ਬਦਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆਦਿ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਧੂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਰਤ ਆਦਿ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਅੰਗੀਰਸ ਆਦਿ ਵੀ ਆਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਸੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਥਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਲਗਨ ਕਾਰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਏ! ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ, ਕਿੰਨਾ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰੋ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਯੋਗ।'" "ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪਾਂਡੂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਈ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਕਰਮ ਸਮਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਰਾਜੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ—ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਜੋਂ ਸਮਝੋ; ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਹੇ ਅਨਾਥ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ, ਆਦਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇਂਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਗੁਪਤਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।