ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਕੋਮਲ ਅੰਕੂਰ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਮਧੁਰ ਹੈ, ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਕਥ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਧਰੇ। ਜੋ ਸੇਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਅਸਲ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੋਹ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਉਹ ਉੱਚਾ ਲਾਭ। ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿੱਤ ਤੇ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਚਕਰ ਲਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਧੁਵਨ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਧੂ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੋਚ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਰਤਵ ਹੈ ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਕਰੂੜ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਭੁੱਖਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭੇੜ-ਭੂਤ ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਖੋ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਕਿੰਨਾ ਨੀਚ ਹਾਂ ਮੈਂ!" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਯਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" ਮੈਤਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।" ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਬੈਲ ਅਤੇ ਬੇਰ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲ ਗਿਆ। ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦਾ। ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਚੋਬਾਰਾ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤਦ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਤੀਬਰ ਤਪ ਛੱਡਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰੋਕਟੋਕ ਉਸਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਉਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ) ਲੰਮੇ ਪਏ ਸਨ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਅਤੇ ਵਿਆਸ, ਧੌਮਯ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ, ਰਥ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹੋਏ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ (ਭੀਸ਼ਮ) ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਪਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਆਦਰਨੀਯ ਬਾਦਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਿਹਦਾਸ਼ਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਸੀ। ਵਸਿਸ਼ਠ, ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕਸ਼ੀਵਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਤ ਆਦਿ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਸ਼ਯਪ, ਅੰਗੀਰਸ ਆਦਿ ਆਏ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ (ਭੀਸ਼ਮ), ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਥਾਂ-ਵੇਲੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਲੇਸ਼ ਵਿਚ ਜੀਉਣਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।