ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੈਰ ਦੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਵੈਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਵੈਰ, ਮੈਂ (ਕਥਾਕਾਰ) ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਦੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕਾਦੀ ਨਾਲ ਪਾਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਦਾਗ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਯਜਨਾ ਪਾਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਹੁਣ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਚਤਮ ਗੁਪਤ ਮੰਤਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਓਮ, ਧਨਵੰਤ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ"—ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮੱਗਰੀ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਨਰਮ ਅੰਕੁਰ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਕੋਈ ਪਦਾਰਥਕ ਰੂਪ—ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ—ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮਿਤ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਿਤ, ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸੇ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਮੰਤਰ-ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਨ, ਮਨ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਹਿਮ-ਫਰੇਬ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਮ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਭਕਤੀ-ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਧੁਵਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਪੋਵਨ (ਤਪस्या ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ) ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਸੰਤ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੂਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਰਮ, ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਨਿਰਦੈ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੰਤ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਥੱਕੇ, ਪਿਆਸੇ, ਭੁੱਖੇ ਅਤੇ ਮੁਰਝਾਏ ਕੌਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ। ਹੇ, ਮੇਰੀ ਮੰਦਭਾਗਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਜੀਤਿਆ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਕਿੰਨਾ ਨੀਵਾਂ ਹਾਂ!" ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸੰਤ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਚਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਵੂਡ-ਐਪਲ ਅਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਪਤੇ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲ-ਪਦਰਥ ਵਾਂਗ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਅਧੀਸਥਾਨ ਹੈ, ਲਗਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਥਾਂ ਝੁਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਪਲਾਟਫਾਰਮ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ-ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤਦ ਲੋਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸਾਹ-ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਚਲਦਿਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅੰਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਡਰੋ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ-ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ (ਭੀਸ਼ਮ) ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ, ਧੌਮਯ ਆਦਿ ਸੰਤ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੰਤ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੂਬੇਰਾ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸੰਤ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਪਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਆਦਰਨੀਯ ਬਦਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ, ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਵਸਿਸ਼ਠ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਾਦਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤਾ, ਕਕਸ਼ਿਵਾਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰੀ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਹੋਰ ਸੰਤ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ—ਕਸ਼ਯਪ, ਅੰਗੀਰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਅਸਲ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਹਜ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।