ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਆਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੱਟ ਦੇਵੋ।" ਉਹ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਸਚਰਜਮਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ; ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਸਕਤੀ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਹੈ! ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ خاطر, ਮੈਂ ਕਈ ਸੈਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਜੇ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈ ਲਵਾਂ, ਤਬ ਵੀ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸੱਜਣਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ।" "ਇਸ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਕੀਚੜੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਦਾਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਜੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" "ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਪੂਜਾ ਲਈ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸੰਜਮਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੌਨ, ਤੇ ਸੁਖ-ਪोषਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" "ਭਗਵਾਨ, ਉੱਚਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸੇਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਮਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ।" "ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਉੱਚਤ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" "ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਯੋਗ-ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।" ਜਦ ਉਹ ਤਪ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੂਛਿਆ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਕੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਇੱਕ ਨਿਰਦਈ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਭੇੜ-ਭਗਿਆੜ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ, ਉਹ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੇਟਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਨਿਕੰਮੀ ਹਾਲਤ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ! ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਕਿੰਨਾ ਨਿਮਣਾ ਹਾਂ!" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਉਹ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਦਿਵੇਗਾ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ-ਵਿਭਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਿਆ।" "ਉੱਥੇ, ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।" "ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੁੱਡ-ਐਪਲ ਤੇ ਬੇਰ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" "ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਬੱਚੇ ਨੇ ਪਤਝੜੀ ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" "ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।" "ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ, ਸਵਾਸ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ।" "ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੇ ਸਵਾਸ-ਯੋਗਤਾ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲ, ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਅਬਸਲੂਟ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।" "ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਮਹਾ-ਤੱਤ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕੰਪਣ ਲਗ ਪਏ।" "ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦਬ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਲਟਫਾਰਮ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ।" "ਉਹ ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਕੇਂਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਤਦ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਬੇ ਤੇ ਸੁਆਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਏ।