ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਈ ਲੋਕ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਥੋਂ ਦੇ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਸਕਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ, ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲ ਸਕੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਨੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ ਪਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਾਵਨ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਪੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸਦੇ ਪੌਦੇ, ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਕੁਸ਼ਲਮੰਗਲ ਹਨ।” ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, “ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਅਟੁੱਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਸਭ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਜਦ ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਨੇ ਇੰਨੀ ਮਿੱਠੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਕੁੰਠਪਤੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਕਚੌਂਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੋਹ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਲ-ਕੁਟੰਬ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਪਿਤਾਵਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਜਾਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਜੇ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇੱਥੇ ਜਿਹੜਾ ਵੈਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਜਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਚਿੱਟੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਲੱਥਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਰ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, “ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉੱਚਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ, ‘ਓਮ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮ:’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਭਿੰਨ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ, ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ। ਜਦ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੋਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੰਗਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰੀਅ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਧੁਵਨ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਫਰਜ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਕਠੋਰ ਦਿਲ ਔਰਤ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ, ਜਦ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਨਿਕਮਮਤਾ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ! ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ—ਕਿੰਨਾ ਮੰਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ!” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੀਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਏਗੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜ-ਵਿਲਾਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਬੈਲ ਤੇ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਮਹੀਨਾ ਭਰ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਹਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਦੁਖ-ਸੁਖ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਉਕਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।