ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਜੰਮਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਿਆਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੰਦਨ ਮਲਯਾਚਲ ਪਰਬਤਾਂ 'ਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਈ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜੰਮ ਲਏ। ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਣੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਜੋਗੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਜਾਪਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਸਰੇਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋਗੇ? ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਅਗਰਚੇ ਅਸੀਂ ਰਾਜਪਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਦੇ ਵਣਸਪਤੀ, ਜੰਗਲ, ਪਰਬਤ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਨ ਹਟੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਯੋਗ ਦੇ ਆਗੂ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਉਹ ਸਭ ਮੰਗਲ-ਕਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵੱਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਯਦਪਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਝਾਇਆ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੁਖ ਦੇ ਮਾਰੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੋਹ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਤਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸ ਗਈ ਹੈ! ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਵੀ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਧੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਬਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਵਧੇਰੇ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇੱਥੇ, ਜਿਹੜੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਮੈਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਕੀਚੜ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਲੱਥਦਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਧੁਲ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ, ਜਿਸਦਾ ਜਪ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ, ਧਨ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਿਯ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਮੂਰਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਵਚਨ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਅਕਥ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਥਾਪਿਤ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਤਨ, ਮਨ ਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੋਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਭਗਤੀਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਧੁਵਨ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਨਾ ਚਿਰ ਕਿਉਂ ਬੈਠੇ ਹੋ? ਕੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਰਮ, ਜਾਂ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ? ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਨਿਰਦਯ ਔਰਤ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ, ਥੱਕਾ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਭੇੜੀਏ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਮੰਦਭਾਗੀਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹਾਰ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਕਿੰਨਾ ਨੀਚ ਹਾਂ ਮੈਂ! ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਰਾਜਸੀ ਆਡੰਬਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਯਥੋਚਿਤ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।