ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਹੰਝੂਆਂ ਅਤੇ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦਾ ਵਾਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਰੇ। ਹੋਰ ਕਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦਾ ਬੋਝ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਇਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖੀ, ਮੋਹ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਪਿਸ ਰਹੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਮ ਜਾਵਣ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ? ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਹਾਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਦ ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਹ ਸੋਣੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਪਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰੰਤਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਰੁਕਿਆ ਬਿਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਧਰਮਹੀਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਪૃਥਾ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦ ਵਾਲੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨਾਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪૃਥਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਯਥਾਪਿ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਾਏ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ ਤੇ ਭਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—“ਹਾਏ, ਦੇਖੋ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸ ਗਈ! ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਿਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀਆਂ। ਇਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਚੀਕੜ ਚੀਕੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਧੋਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਦਾਗ ਉਤਰ ਸਕਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੁਣੋ, ਇੱਕ ਪਰਮ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪੂਜਾ ਲਈ, ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਿਠਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰੀ ਜਾਣ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ—ਉੱਚਾ ਲਾਭ। ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਯੋਗ-ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਧੁਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਾਮ-ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—"ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬੈਠਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਰਮ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—"ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਔਰਤ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਬੱਚਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਥੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਤੇ ਭੇੜੀਆਂ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ ਦੇਣ।" "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਕਮਨਸੀਬੀ ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ! ਜਿਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਕਿੰਨਾ ਨੀਚ ਹਾਂ!" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਨਾਮ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਿਆਏਗਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਾਜਸੀ ਵਿਭਵ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਿਆ।