ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਚ ਇਕਸਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ," ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੀਵ-ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਨਿਰਕਰਮ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ—ਚਾਹੇ ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੇਰੇ ਅਚੰਭਾ ਹਨ।" "ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ," ਪ੍ਰਥਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੰਦ-ਮਿਸ਼ਚੀਫ਼ ਲਈ ਰੱਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅੰਜਨ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰਵਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ।" "ਕਈ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦਨ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।" "ਕਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਣਨਯੋਗ ਤੇ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਕਰ ਸਕੋ।" "ਜੇਹੜੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਆਸਰੇ—ਛੱਡ ਦੇਵੋਗੇ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ, ਇਹ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ—all prosper—ਸਭ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਮਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਮਧੁ-ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾਏ, ਮਾਨੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।" "ਉਹਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।" "ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਜੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਰਾਜਾ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।" "ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।" "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਜੜੀ ਹੋਈ ਹੈ! ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦুশਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।" "ਇਸ ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਕੀਚੜ ਕੀਚੜ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਦਾਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਅਗਲੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਨਰਮ ਟਣੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰੇ।" "ਪੂਜਾ ਲਈ ਜੇ ਕੋਈ ਮੂਰਤੀ (ਮਾਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ) ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਸੰਯਮਿਤ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਮਧੁ-ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" "ਭਗਵਾਨ, ਉੱਚਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸੇਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਤਨ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਧੁਵਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਵੱਲ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਤਪਸਿਆ-ਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।" ਨਾਰਦ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ?" ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ, ਇੱਕ ਨਿਰਦਈ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੇਸਾਹਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੇੜੇ ਉਹ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਥੱਕਾ, ਲੇਟਾ, ਭੁੱਖਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।" "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਨਿਮਨਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਇਕ ਔਰਤ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਈ! ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਦਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ—ਕਿੰਨਾ ਮੰਦਾ ਹਾਂ!