ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਨਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਨ ਹੋ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਰਤੂਤ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗੇ ਕਹਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ — ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਵਿਵਾਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਕਿਰਿਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਪੱਖ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" "ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ — ਜਲ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ — ਜੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ, ਅਤੇ ਨਿਰਕਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਹੰਝੂ ਤੇ ਕਾਜਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ — ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋ।" "ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।" "ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।" "ਕਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਏ।" "ਕਈ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰੋ ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਸੁਣ ਸਕਣ ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖ ਸਕਣ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ, ਵਾਸਨਾ, ਤੇ ਕਰਮ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ — ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਆਸਰੇ — ਛੱਡ ਦੇਵੋਗੇ? ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇਗੀ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਪੱਕੇ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ繁ਸਫਲ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਹ ਕੱਟ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਖ, ਅਧਰਮੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੀ, ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਦੱਸੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਧਾਰਣ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ, ਬੋਲ ਪਏ। "ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਹੈ! ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਵਾਈ।" "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ।" "ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਗੰਦ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪਾਪ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੁਣੋ — ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜੀਆਂ, ਫਲ, ਨਰਮ ਟੋਣੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੂਰਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ, ਤਦ ਸਾਧਕ—ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੌਨ, ਤੇ ਮਿਠਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" "ਭਗਵਾਨ, ਉੱਚੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।" "ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਥਾਪਿਤ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" "ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ-ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਿਖਲਾਈ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਧੁਵਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਸਾਧਕ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਠੀਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨਾ ਲੰਬਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਰਤਵ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਮਹਿਲਾ ਵਲੋਂ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਾਧਕ ਹੈ।