ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁੰਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅੱਗੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ! ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਫੇਰ ਜਨਮ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸੋਹਣਪ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੱਦ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈਂ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਦਨ-ਮੋਹਨ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤੇਰਾ ਹਰ ਕੰਮ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਜੰਮ, ਅਨਾਦਿ, ਅਨੰਤ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜੀਬ ਲਗਦੇ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਖਪਾਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮੀ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੇਤਰ ਅੰਜਨ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਡਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾਚਲ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੂੜ੍ਹਤਾ, ਕਾਮਨਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਸਕਣ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਕੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਆਸਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਅਸੀਂ ਰਾਜਪਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਟਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੋ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ ਕੀ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ; ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ! ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਇਥੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਸ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਏ ਗਏ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹ ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਬੋਲ ਪਿਆ, “ਹਾਏ! ਦੇਖੋ, ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਤਾ! ਪਰਾਏ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਫੌਜਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕੇਗਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹਿੰਸਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਚਿਕੜ ਚਿਕੜ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਲੱਥਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਜਾਨਾਂ ਦੇ ਘਾਤ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ! ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸੂਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਤ ਰਾਤ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ‘ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।’ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਨਰਮ ਅੰਕੁਰ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮਿਟਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਜਦ ਸ਼ਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾ ਕੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਆਗ੍ਰ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿੱਤ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਧੁਵਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਦ ਸਾਧੂ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਰਤਵ ਹੈ ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ?