ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁੰਤੀ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਭਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਨਮਨ ਹੈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਲਾਲ ਨੂੰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੋਪਾਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਮਾਨ ਹਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਹਨ। ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁਖੀ ਰਹੀ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੈਲਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਕਠਿਨਾਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਹੇ ਹਰੀ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ! ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦਾ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਤ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਧਨ ਹੋ ਜੋ ਮਾਇਆ-ਰਹਿਤਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਨਮਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਹੋ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਆਪਸੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ, ਨਿਸ਼ਕਰਮ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਲਾਹਣੇ ਲਈ ਰੱਸੀ ਫੜੀ, ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਤੇ ਕਾਜਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਕ ਗਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਚੰਦਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਦੁਖੀ, ਅਵਿਦਿਆ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਣਣ ਯੋਗ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਕਰਮ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਜਪਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੋਗੇ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਾਪੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ ਕੀ ਹਾਂ? ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ। ਜਦ ਤੱਕ ਹੇ ਇੰਦ੍ਰੀਅਾਂ ਦੇ ਨਾਥ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ! ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਵਨ ਛਾਪ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਪੌਦੇ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all prosper—ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਹੇ ਆਤਮਾ! ਹੇ ਸਰੂਪ! ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ! ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ! ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ! ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ! ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜੋਗ ਦਾ ਅਧਿਅਾਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਗੁਰੂ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਸੌਭਾਗਯ ਵਾਲੇ ਵੈਕੁੰਠਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਵਿਅਾਸ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੋਹ ਤੇ ਮੂੜਤਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸ ਗਈ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਮੈਂ ਕਈ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀਤਾ।" "ਰਾਜਾ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਸ਼ੱਤ੍ਰੂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।" "ਇਥੇ ਜੋ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ, ਘਰੇਲੂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਦਾਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਇਕ ਹੋਰ ਬਲੀਦਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ! ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਓਮ, ਭਾਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਪੂਰਵਕ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਿਯ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ।" "ਜੋ ਧਾਤੂ, ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤ—ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਬੋਲ, ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ—ਪੂਜੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉੱਚਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਚਿੰਤਯ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।" "ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਹੜੇ ਭਗਵਤ ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।" "ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੰਗਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਮ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।