ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ-ਅਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਜਾਣ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੋਹ-ਵਸ਼ ਜੀਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੇ ਭੇਸ 'ਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਉੱਚ ਤਿਆਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦਾ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲਾਲ, ਗੋਵਿੰਦਾ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਮਲ-ਨਾਭ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੇ ਕਮਲ-ਪਦ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਰਿ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਮਸਾ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਅਨੇਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜ਼ਹਿਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਜ਼ਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ, ਮਹਾਂ-ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ—ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਜਗਤ-ਗੁਰੂ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਦਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜਨਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਅਰਦਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਹੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਹੇ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਗੁਣ, ਆਤਮ-ਰਮਣ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ—ਜਗਤ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਰਸਪਰ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਜਗਤ 'ਚ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖ-ਪਾਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ, ਨਿਰਕਰਮ, ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ, ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਵਿਹਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਤਪਾਤ ਕਰਕੇ ਬਾਂਧਣ ਲਈ ਰੱਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਤੇ ਰੋਣ-ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਜਨ ਤੇ ਹੰਝੂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾਇਆ—ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਡਰਵਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਲੇਆ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਚੰਦਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਬੋਝ ਹਟਾਉਣ ਆਏ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ-ਮੋਹ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਸੁਣਣ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਆਏ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਲੀਲਾ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਸਲਾਹਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਆਸਰੇ—ਛੱਡ ਜਾਓਗੇ? ਜਦ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ—ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨਹੀਂ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਉਵੇਂ ਨਹੀਂ ਚਮਕੇਗੀ। ਜਗਤ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ-ਪਤੀ, ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਜਗਤ-ਸਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਮੋਹ ਦਾ ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਕੱਟੋ। ਹੇ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਰੱਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਅਟਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੀ ਕਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ, ਮੋਹ-ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸਦਾ-ਮੰਗਲਮਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ-ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਕਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਿਦਾਈ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਅਸਚਰਜ-ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਖ-ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬੋਲ ਪਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਵਾਈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਆਗਿਆ-ਵਾਕ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਹੋਮ-ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। “ਓਮ, ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਇਆ।” ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ-ਪੂਰਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ, ਜੰਗਲੀ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ, ਨਰਮ ਟੋਣੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਮੂਰਤਿ, ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਵਚਨ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ, ਤੇ ਮੋਡਰੇਟ ਖੁਰਾਕ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਚਤ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਗੇ; ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਸਭ ਕੁਸਲ-ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਪਤੀ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਨਤ-ਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ।