ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਪਰਤਿਆਹਤ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਿਰ ਅਸਤਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਸ਼ਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਚਰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲੀਆਂ: “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਅਜਾਣ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ; ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਆਪਣੇ ਭੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤਿਆਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਚਾਣ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਕਮਲ-ਮਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਕੀ ਜੀ ਨੂੰ ਕਮਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ—ਵਿਸ਼, ਮਹਾ-ਅੱਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਡਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਣ ਦੇ ਅਸਤਰ ਤੋਂ। ਹੇ ਹਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਜਗਤ-ਗੁਰੂ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਨਮ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਃਸਵਾਰਥਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਤ੍ਰਿਗੁਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਤਮ-ਰਤੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੋਖ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜੋ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਰੋਧਾਵਲੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਤੱਬ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਾਸਿਆਂ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਖਪਾਤ ਸੋਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਕਰਤਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਲਚਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਵਿਡੰਬਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੰਦ-ਮਜ਼ਾਕ ਲਈ ਰੱਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਕਾਜਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਨਮਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੁਗੰਧ ਜਿਵੇਂ ਮਲਯਾਚਲ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹਤ ਲਈ ਆਏ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਆਸਰੇਆਂ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਜਾਵੋਗੇ? ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਰਾਜਪਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਨਹੀਂ ਹੋਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਰਨ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਗਤ-ਪਤੀ, ਜਗਤ-ਆਤਮਾ, ਜਗਤ-ਸਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਮੋਹ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰਾ ਅਟੁੱਟ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਵੈਕੁੰਠ ਨਾਥ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: “ਹਾਏ! ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਕਈ ਸੈਨਾ-ਸੈਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲਹਿੰਦਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਜੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਰਮ-ਯੁੱਧ ਕਰੇ, ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਵੈਰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਚਿਕੜ ਚਿਕੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਧੋਂਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਦਾਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਉਂਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗੁਪਤ ਮੰਤਰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਜਾਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਲੀਲਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।